GLOBAL
เซินเจิ้นขยายเครือข่ายโดรนส่งสินค้า310เส้นทางเดินหน้าพัฒนาเศรษฐกิจการบินระดับต่ำ
การสั่งอาหารในนครเซินเจิ้น มณฑลกวางตุ้งของจีน ไม่ได้มีเพียงพนักงานส่งอาหารที่ขี่รถจักรยานยนต์ตามท้องถนนอีกต่อไป เมื่อบริษัทเทคโนโลยีอย่างเหม่ยถวน (Meituan) นำโดรนมาให้บริการส่งกาแฟ ชานม และอาหารไปยังจุดรับสินค้าในสวนสาธารณะและแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งเป็นพื้นที่ที่พนักงานส่งอาหารอาจเข้าถึงได้ไม่สะดวกบริการนี้เป็นส่วนหนึ่งของการขยายตัวของเศรษฐกิจการบินระดับต่ำ (Low-altitude Economy) ซึ่งจีนกำลังส่งเสริมให้เกิดการใช้งานเชิงพาณิชย์ ตั้งแต่การขนส่งสินค้า การตรวจสอบโครงสร้างพื้นฐาน และบริการขนส่งผู้โดยสารด้วยอากาศยานขนาดเล็ก
ข้อมูลที่ทางการเซินเจิ้นเปิดเผยเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2569 ระบุว่า เมืองนี้มีเส้นทางขนส่งสินค้าทางอากาศระดับต่ำ 310 เส้นทาง และมีจุดขึ้น–ลงอากาศยานประเภทต่าง ๆ มากกว่า 1,200 แห่ง ในปี 2568 เซินเจิ้นมีเที่ยวบินขนส่งสินค้าด้วยโดรนจากผู้ให้บริการหลายรายมากกว่า 1 ล้านเที่ยว เพิ่มขึ้น 29% จากปีก่อน
เซินเจิ้นยังเป็นฐานการผลิตโดรนสำคัญของจีน โดยข้อมูลจากคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปเมืองเซินเจิ้นระบุว่า เมืองนี้ผลิตโดรนสำหรับผู้บริโภคประมาณ 70% และโดรนสำหรับอุตสาหกรรมราว 50% ของประเทศ
การมีทั้งผู้ผลิตโดรน ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ผู้พัฒนาซอฟต์แวร์ และบริษัทขนส่งอยู่ในเมืองเดียวกัน ช่วยให้ผู้ประกอบการพัฒนาผลิตภัณฑ์และทดสอบระบบได้ภายในเครือข่ายอุตสาหกรรมที่เชื่อมโยงกัน
แม้เทคโนโลยีโดรนจะพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่ข้อจำกัดสำคัญของธุรกิจส่งอาหารทางอากาศยังอยู่ที่การสร้างเครือข่ายสถานีรับส่งสินค้าให้ครอบคลุมพื้นที่ใช้งาน
Mao Yinian รองประธาน Meituan และหัวหน้าธุรกิจโดรน เปิดเผยว่า บริษัทได้พัฒนาสถานีรับส่งสินค้าอัจฉริยะรุ่นใหม่ M-Port 3 ซึ่งใช้พื้นที่ติดตั้งเพียง 1.4 ตารางเมตร ใกล้เคียงกับตู้โทรศัพท์สาธารณะ
สถานีรุ่นใหม่นี้มีแขนกลสำหรับขนถ่ายสินค้าระหว่างโดรนกับช่องรับสินค้าโดยอัตโนมัติ สามารถรองรับทั้งการส่งและรับสินค้า ช่วยลดข้อจำกัดในการติดตั้งสถานีใกล้ร้านค้าและพื้นที่ชุมชน เมื่อเทียบกับสถานีรุ่นก่อนที่ต้องใช้พื้นที่มากกว่า
การลดขนาดสถานีมีความสำคัญต่อรูปแบบธุรกิจของ Meituan เพราะการขยายบริการไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนโดรนเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีจุดรับส่งสินค้ามากพอที่จะเชื่อมร้านค้ากับผู้บริโภค
เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา Meituan ยังประกาศเปิดเครือข่ายขนส่งทางอากาศระดับต่ำให้ผู้ให้บริการพันธมิตรเข้าร่วม เพื่อขยายการใช้งานจากบริการส่งอาหารไปสู่การขนส่งสินค้าประเภทอื่น
อย่างไรก็ตาม บริการส่งอาหารด้วยโดรนยังแตกต่างจากเดลิเวอรีทั่วไป ลูกค้าต้องสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์มือถือและเดินไปรับสินค้าที่จุดรับที่กำหนด ไม่ใช่การส่งถึงหน้าประตูบ้าน
รูปแบบนี้เหมาะกับสวนสาธารณะ แหล่งท่องเที่ยว และพื้นที่ที่การขนส่งทางบกมีข้อจำกัด แต่ยังต้องพิสูจน์ว่าจะขยายไปยังชุมชนและย่านธุรกิจที่มีอาคารหนาแน่นได้มากน้อยเพียงใด
ข้อมูลจากหน่วยงานการบินพลเรือนจีนระบุว่า ปี 2568 จีนมีโดรนจดทะเบียน 3.29 ล้านลำ ขณะที่ชั่วโมงบินรวมตลอดปีอยู่ที่ 45.3 ล้านชั่วโมง เพิ่มขึ้นเกือบ 70% จากปีก่อนหน้า
ตัวเลขดังกล่าว ครอบคลุมโดรนหลายประเภท ทั้งการเกษตร อุตสาหกรรม การสำรวจ และการขนส่งสินค้า สะท้อนการขยายตัวของการใช้งานอากาศยานไร้คนขับนอกเหนือจากการถ่ายภาพและความบันเทิง
การพัฒนาเศรษฐกิจการบินระดับต่ำยังอยู่ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 15 (ปี 2569–2573) โดยให้ความสำคัญกับการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างเป็นระบบ การจัดการน่านฟ้าระดับต่ำ และการส่งเสริมการใช้งานเชิงพาณิชย์
อย่างไรก็ตาม การมีโดรนจำนวนมากและเส้นทางขนส่งที่เพิ่มขึ้น ยังไม่ได้หมายความว่าธุรกิจส่งสินค้าทางอากาศจะทำกำไรได้ทันที ผู้ประกอบการยังต้องรับภาระต้นทุนอุปกรณ์ การบำรุงรักษา สถานีรับส่งสินค้า และการปฏิบัติตามข้อกำหนดด้านความปลอดภัย ขณะที่บริการส่งอาหารด้วยโดรนยังต้องแข่งขันกับระบบเดลิเวอรีภาคพื้นดินที่มีเครือข่ายครอบคลุมอยู่แล้ว
สำหรับเซินเจิ้น ความท้าทายต่อจากนี้คือการทำให้ระบบขนส่งทางอากาศมีต้นทุนที่แข่งขันได้ และสามารถให้บริการในชีวิตประจำวันอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะเป็นบททดสอบสำคัญว่า เศรษฐกิจการบินระดับต่ำของจีนจะเติบโตจากโครงการนำร่องไปสู่ธุรกิจเชิงพาณิชย์ได้มากเพียงใด
บทความ : ประวีณมัย บ่ายคล้อย
ภาพ : CGTN
